attacks on slum activists

 

NATIONAL ALLIANCE OF PEOPLE’S MOVEMENTS A Wing First Floor, Haji Habib Building, Naigaon Cross Road

 

                                      Dadar (E), Mumbai-400 014 Ph. No-2415 0529 E-mail:

                                                          napmindia@gmail.com

                                  ———————————————————————————————-

For Immediate Release                                                   24th June, 2011

NAPM condemns brazen attacks on slum activists and residents

Struggle to intensify: Thousands to challenge Builder-Raj and Goonda-Raj

Emboldened with the absolutely immoral and unjustifiable decision of the Maharashtra Government, the Chief Minister and the Chief Secretary to withdraw the decision constituting two committees to enquire in to the slum rehabilitation frauds, the builders are attacking the activist slum dwellers in Mumbai. Those who have exposed massive corruption and scam, and shown courage to fight the legal and non-violent battle till the agitation with 9 days fast by Medha Patkar and 1200 others on relay fast, are targetted by the musclemen of the builder’s lobby, which has a share vested interest, along with the political class and protected by the police administration.

After the first attack on Sandip Yevale and Ashok, the second one took place at the gates of the building of the Slum Rehabilitation Authority (SRA) itself. The 25 strong group of those associated with Satyen Tandan, the builders who have been trying to bully the Sikh and other families in Guru Nanak Nagar where RTI documents to all attempts to discover the fraud have shown results, attacked 75 years old and other residents with iron rods. Gurinder Singh Saini (65) received serious head injury requiring 9 stitches, Harbans Singh Parmar (60+) was dragged with his hair and others including Meher Singh (65+), Gurudayal Singh (75+) etc. were also injured. While they were immediately admitted, the serious, violent and fatal attackers were only taken in custody and kept seated at the police station till next evening and were released out on bail.

The residents of Golibar know this is one more discriminatory and repressive act unlike the 7 days judicial custody imposed on the innocent old and young women and men who merely opposed the police force in a peaceful way from entering into the pucca houses and demolishing them. “The statement recorded by the police was also said to have been ‘lost’ and the behaviour of the police at local station was absolutely partial”, said  Simran, who is leading the women in Guru Nanak Nagar and was witness to the incident. The real culprit Shivaji Patil, one of the Directors of the Builder firm, their advocate and Mr. Raj who were at the scene and participated are not even arrested yet !

Ghar Bacaho Ghar Banao Andolan has reported and warned the Home Minister and has demanded immediate action against the known criminals. It is obvious that such brutality is taking the worst form and scale due to the Government’s decision to reverse the assured path of enquiry into builder’s illegalities. GBGB, NAPM and thousands of slum dwellers and middle class residents with supporters from all walks of life are to take the fight ahead against this corruption and criminalization by profiteering private developers.

Santosh Daundkar               Madhuresh Kumar             Faiza             Medha Patkar  (09821943920)                      (09818905316)                       (09820683281)

*************************
Narmada Bachao Andolan,
Narmada-Ashish, Off Kasravad Road,
Navalpura, Badwani,
Madhya Pradesh – 451551
Ph: 07290-291464; Fax: 07290-222549
E-mail: medha.narmada@gmail.com ;
             nba.medha@gmail.com
National Alliance of People’s Movements
National Office: Room No. 29-30, 1st floor, ‘A’ Wing, Haji Habib Bldg, Naigaon Cross Road, Dadar (E), Mumbai – 400 014;
6/6, Jangpura B, Mathura Road, New Delhi – 110014
Phone : 011 26241167 / 2435 4737
E-mail: napmindia@gmail.com  | napmindia@napm-india.org


National Alliance of People’s Movements
National Office: Room No. 29-30, 1st floor, ‘A’ Wing, Haji Habib Bldg, Naigaon Cross Road, Dadar (E), Mumbai – 400 014;
Ph: 022-24150529

6/6, Jangpura B, Mathura Road, New Delhi 110014
Phone : 011 26241167 / 24354737 Mobile : 09818905316

E-mail: napmindia@gmail.com | napm@napm-india.org
Web : www.napm-india.org

__._,_.___

Attachment(s) from NAPM India

1 of 1 File(s)

 

ಕೆಜಿಎಫ್‌ನ ಮಲಹೊರುವವರ ಸರಣಿ ಸಾವುಗಳ ಕುರಿತ ಸತ್ಯ ಶೋಧನ ವರದಿ

ಕೆಜಿಎಫ್‌ನ ಮಲಹೊರುವವರ ಸರಣಿ ಸಾವುಗಳ ಕುರಿತ ಸತ್ಯ ಶೋಧನ ವರದಿ

 

 

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೆಜಿಎಫ್ (ಕೋಲಾರ್ ಗೊಲ್ಡ ಫೀಲ್ಡ್) ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಗಳ ಸರಣಿ ಸಾವು ಮತ್ತು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆತ ನಂತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರಿಯಲು ಸತ್ಯ ಶೋಧನೆಗಾಗಿ ದಿನಾಂಕ ೧೨/೬/೨೦೧೧ ರಂದು ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆ ಕೆಜಿಎಫ್‌ನ ಕೆನಡೀಸ್ ಆಂಧ್ರ ಲೈನ್ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಗಳ (ಮಲ ಹೊರುತ್ತಿರುವ ಜನರ) ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಗತಿ ಹಾಗೂ ಮಲ ಹೊರುತ್ತಿದ್ದ ಜಿ. ಬಾಬು ಮತ್ತು ನಾಗರಾಜು ರವರ ಮರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಗಳ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಮುಖಂಡರಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹ, ಸಂಬಂದಿಸಿದ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರತಿಗಳ ಸಂಗ್ರಹ ಜೊತೆ ವಿಡಿಯೊ ಚಿತ್ರಿಕರಣ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ವರದಿ ಸಿದ್ದಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ೧೧ ಗಂಟೆಯಿಂದ ಸಂಜೆ ೬.೩೦ರವರೆಗೆ ನಡೆಸಿದ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಆಂದ್ರ ಲೈನ್ ಪ್ರದೇಶದ ಕೇವಲ ಎರಡು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಸಿದ್ದಪಡಿಸಿದ ವರದಿ ಇದಾಗಿದೆ.

 

ಸತ್ಯ ಶೋಧನಾ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸಿದ ಸ್ಥಳೀಯ ಸದಸ್ಯರು

ಕೆಜಿಎಫ್ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಗಳ ಹೋರಾಟ ಸಮಿತಿ ಸಕ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರುಗಳಾದ ಕುಟ್ಟಿ, ಪ್ರಭು, ಏಸುದಾಸ್ ಹಾಗು ಇತರ ಸಕ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಅಧ್ಯಯನ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ನಿಖರ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರು

 

ತುರ್ತಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ಒಂದು ದಿನದ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಸತ್ಯಾಂಶಗಳು

 

ಅ. ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಗಳ ಸರಣಿ ಮರಣ ಪ್ರಕರಣಗಳು

ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಗಳಾದ ನಾಗರಾಜ್ ರವರು ಅಕ್ಟ್ಟೊಬರ್ ೨೦೧೦ ರಂದು ಹಾಗು ಬಾಬುರವರು ಏಪ್ರಲ್ ೫ ೨೦೧೧ ರಂದು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿ ಸಹಾಯ ದೊರೆಯದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ೯ ತಿಂಗಳ ವೇತನವನ್ನು ನಗರ ಸಭೆ ಪಾವತಿಸದೇ ಸತಾಯಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿ ಕಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಬಾಬು ಪತ್ನಿ ಗೀತ ಮತ್ತು ಅವರ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ಓದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಚಿಂತಾಜನಕವಾಗಿದೆ, ಮನೆಗೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಹಸ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಗೀತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಶೋಚನೀಯವಾಗಿದೆ. ಬಾಬು ಮತ್ತು ನಾಗರಾಜ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತ ೬೫ ವರ್ಷದ ತಾಯಿ ಮಾರ್ಥಮ್ಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಆಯೋಗ ತುರ್ತಾಗಿ ಇವರ ನೆರವಿಗೆ ಬರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಆ. ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಸಹಜ ಮರಣದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳು

೧.    ಎಲೀಶ್, ಮಾಜಿ ಬಿಜಿಎಂಎಲ್ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಿದವರು, ಮಲದ ಗುಂಡಿಯ ಮಲತೆಗೆಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಒಂದು ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಂಗವಿಕಲ, ಆಂದ್ರಲೈನ್ ನಿವಾಸಿ, ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ.

೨.   ಕುಮಾರ್, ಸುಮಾರು ೪೦ ವರ್ಷ, ಮಲದ ಪಿಟ್ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಲಗಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಚಪ್ಪಡಿಬಿದ್ದು ಅಂಗವಿಕಲ, ಬಲಗಾಲಿನ ತಳಬಾಗ ರಕ್ತದ ಚಲನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಈಗಲೂ ಪಿಟ್ ಸ್ವಚ್ಚಮಾಡುವ ತಂಡದ ಸದಸ್ಯನಾಗಿ ತುತ್ತಿನ ಚೀಲ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

೩.   ಆಂಥೊಣಿಯಮ್ಮ, ಒಂಟಿ ಜೀವ ಸುಮಾರು ೬೦ ವಯಸ್ಸು, ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಪಿಟ್ ಸ್ವಚ್ಚಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿದ್ದು ಈಗ ಲಕ್ವಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ನರಳುತ್ತಿರುವರು, ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಪರದಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವಿನ ಹಂಚು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಅಕ್ಕ ಸಹ ಇವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಅವರೂ ಸಹ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಿದವರು ತೀವ್ರತರವಾದ ಶಿಬಾಧೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ

೪.   ಸುಶೀಲಮ್ಮ ಸುಮಾರು ೪೫ ವರ್ಷ, ಕಾಲು ಮುರಿದು ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಇವರ ಗಂಡ ಬಾಬು ಸಫಾಯಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ೨೦೦೮ರಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದು, ಅವರ ೧೮ ವರ್ಷದ ಮಗ ಬಾಗಶಃ ಬುದ್ದಿಮಾಂದ್ಯ, ಪಿಟ್ಸ್ ಕಾಯಿಲೆ ಸಹ ಇರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿದು ಬಂದಿದೆ.

೫.   ರವಣಮ್ಮ ಸುಮಾರು ೫೫ ವರ್ಷ ಲಕ್ವ ಹೊಡೆದು ಇತರರ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿದ್ದು, ಊಟಕ್ಕೂ ಪರದಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪದ್ದಾರೆ.

೬.   ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಸುಮಾರು ೪೫ ವರ್ಷ, ಈಗಲೂ ಪಿಟ್ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ, ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತ, ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ

೭.   ಬಾಬು, ಒಂಟಿ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಯಾರೂ ಇತನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಈಗಲೂ ಪಿಟ್ಟ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು ಮೂರ್ಚೆ ರೋಗಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದು, ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.

೮.   ಮಾರ್ಥಮ್ಮ ಪಿಟ್ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡುತ್ತಾ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅನಾಥವಾಗಿರುವ ೬೫ ವರ್ಷದ ಮಹಿಳೆ, ಬಿಜಿಎಂಎಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು ೨೦೦೨ ರಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಇವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ನಗರಪಾಲಿಕೆಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ೯ ತಿಂಗಳ ವೇತನವನ್ನು ನಗರ ಸಭೆ ಇಂದಿಗೂ ಪಾವತಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ.

 

ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ದಯನೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿ ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡಯಲು ಔಷಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಾದರೂ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಸಮಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯ ಶೋಧನ ವರದಿ ಸಿದ್ದಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ವರದಿ ಸಿದ್ದಗೊಳಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮರಣ ಹೊಂದಬಹುದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತುರ್ತಾಗಿ ತಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರುವ ಮೂಲಕ ಜೀವ ಉಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

 

ಬಾಬು ಮರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆ:

ಬಾಬು ಇದೇ ಪ್ರದೇಶದ ನಿವಾಸಿ, ಗೀತಾ ಬಿನ್ ಲೇಟ್ ಜಿ. ಬಾಬು :- ಪಿಟ್ (ಮಲದ ಗುಂಡಿ ತೆರವು) ಕೆಲಸ ಮಾಡುತಿದ್ದ ಬಾಬು ರವರ ಹೆಂಡತಿಯಾದ ಗೀತಾ ರವರಿಗೆ ೩೮ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದು ೪ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ. ದೊಡ್ಡ ಮಗ ೯ನೇ ತರಗತಿ, ಎರಡನೇ ಮಗ ೮ನೇ ತರಗತಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ಉಳಿದ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಬು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವವರೆಗೆ ಅವರ ದುಡಿಮೆಯಿಂದಲೇ ಸಂಸಾರ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪಿಟ್‌ನಿಂದ ಮಲ ತೆಗೆಯುವ ಕೆಲಸದಿಂದ ಬರುವ ಕೂಲಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಬು ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ದಿನಾಂಕ ಂಂಂಂಂಂಂಂಂ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಪಿಟ್‌ನ ಗ್ಯಾಸ್‌ನಿಂದಾಗಿ ಆಸ್ತಮ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯದ ಕಾರಣ ಲೀವರ್ ಡ್ಯಾಮೇಜ್ ಆಗಿದೆ ರಕ್ತಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ (ಬ್ಲಡ್ ಕ್ಲಾಟ್ ಆಗಿ) ತೀವ್ರ ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಬುರವರನ್ನು ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಗೀತ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಚೆಕಪ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಸಹ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಮತ್ತೇ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪದೇಪದೇ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಖರ್ಚಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬಾಬು ರವರ ತಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸದರಿ ಖರ್ಚನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವರ ತಮ್ಮನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಾಬುರವರ ಹೆಂಡತಿಯಾದ ಗೀತಾ ರವರು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೂ ಸಹ ಕೊನೆಗೆ ಬಾಬು ರವರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಬಾಬುರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿರುವುದು ತಂಡದ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಸದ್ಯ ಈಗ ಗೀತಾ ಬೇರೆಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೋತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಕೆಲಸದಿಂದ ತಿಂಗಳಿಗೆ ೩೫೦ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಹಾಗೂ ದಿನದಲ್ಲಿ ಒಂದೊತ್ತಿನ ಊಟವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಮನೆ ಮಾಲೀಕರೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಿಡ್‌ಡೇ ಮೀಲ್ ಮತ್ತೊಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟ ದೊರೆಯುವುದಾಗಿ ಗೀತ ತಿಳಿಸಿದರು. ಶಾಲೆ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮಕ್ಕಳ ಊಟಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಆಗುವುದಾಗಿ ತಿಳಿದು ಬಂದಿದೆ. ಬರುವ ೩೫೦ ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳಿಗೆ ೧೦೦ ರೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಬಿಲ್ಲ ತುಂಬುತ್ತಾರೆ. ಸುಳಿದ ೨೫೦ ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಪಡಿತರ ರೇಷನ್ ಅನ್ನು ಯಾರಾದರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ರೇಷನ್ ಕೊಳ್ಳಲು ಸಹ ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಶೀಟಿನ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಹೆಂಚುಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಗೋಡೆಯೆಲ್ಲಾ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗೀತಾ ರವರ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳಬೇಕಂದ್ರೆ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಪಿಟ್ ತೆಗೆಯಲು ಜನಗಳು ಬಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಆ ಕೆಲಸದಿಂದ ಅವರು ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಯಾರೋಬ್ಬರು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಜಮಾನ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಂದ್ರೆ ಕುಡಿದುಕೊಂಡೇ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಕುಡಿಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ೪೨ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು. ಇಗ ನಾನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಿಜಿಎಮ್ ಸ್ಕೂಲ್‌ಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದೀನಿ, ಅಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ೬೦೦ ರೂ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಅಲ್ಲದೇ ಅವವರಿಗೆ ಶೂ, ನೋಟ್‌ಬುಕ್ಸ್, ಸಮವಸ್ತ್ರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನೇ ತಂದುಕೊಡಬೇಕು. ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಉಚಿತ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಣ್ಣ ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆಪಿಸಿಸಿ ಕಛೇರಿ ಎದುರಿಗೆ ಇರುವ ಸ್ಲಂನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅಮ್ಮ ತೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ, ಅಪ್ಪ ಅಣ್ಣ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಯಾವಾಗಾದರೂ ಒಂದು ಸಲ ಬಂದು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಅವರ ಬಳಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಅವರ ಬಳಿ ಕಳುಹಿಸಿಲ್ಲ, ನಾನೇ ದುಡಿದು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೊಡಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲವಿದೆ ಎಂದು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ದಿನದ ಮೂರು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೋತ್ತಿನ ಊಟವನ್ನು ಮನೆಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮನೆಯವರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಒಂದು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ, ಮಕ್ಕಳು ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದ ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಹೇಗೋ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಗಂಡ ತೀರಿ ಹೋಗಿರುವುದರಿಂದ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಮಗನಾದ ಸುಮನ್ ಅಮ್ಮಾ ನೀನು ಹೆದರಬೇಡ ನಾನು ಕನಿಷ್ಟ ೧೦ನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಓದಿ ನಂತರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಉಳಿದ ತಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಎಂದು ಗೀತಾರವರು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಅಳಲನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡರು.

ಎಲೀಶ್ ತಂದೆ ನಾಗಯ್ಯ:-

೪೫ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಇವರು ಪಿಟ್ (ಮಲದ ಗುಂಡಿ) ನಿಂದ ಮಲ ತೆಗೆಯಲು ಹೋದಾಗ ಗ್ಯಾಸ್ ಘಾಟು ವಾಸನೆ ಆವರಿಸಿ ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಜಾರಿ ಗುಂಡಿಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಎಡಗಾಲು ಮುರಿದಿದ್ದು ಮಂಡಿಯವರೆಗೆ ಕಾಲನ್ನೆ ತೆಗೆಯಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಬಲ ಬಾಗದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗುಂಡಿಯೊಳಗಿನ ಕಡ್ಡಿ ಬಡಿದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುರುಡಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇವರ ತಂದೆ ನಾಗಯ್ಯ ಸಹ ಸಫಾಯಿಕರ್ಮಚಾರಿ. ಇವರು ೭ನೇ ತರಗತಿ ಓದಿದ್ದು, ಬಿಜಿಎಂಎಲ್ ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ೧೮ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ೨೦ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಪಘಾತ ನಡೆದಿದ್ದು ಮೈನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕೇವಲ ಚಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡಿ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರ ನೀಡದೆ ಕಂಪನಿ ನುಣುಚಿಕೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು. ಇವರ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಮಗ ಪಿಯುಸಿ ಓದಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ. ೨೦೦೨ ರಲ್ಲಿ ಬಿಜಿಎಮ್‌ಎಲ್ ಮೈನ್ಸ್ ಅನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು, ಈ ಸಂದಬ್ದಲ್ಲಿ ಮೈನ್ಸ್ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಕೆಜಿಎಫ್‌ನ ಮುನಿಸಿಪಾಲಿಟಿಗೆ ವರ್ಗಾಹಿಸಲಾಯಿತು. ಮುನ್ಸಿಪಾಲಿಟಿಯಲ್ಲಿ ೫ ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ, ಸಂಬಳವನ್ನು ನೀಡದ ಕಾರಣ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಡಲಾಯಿತು ಎಂದು ತಮ್ಮ ಅಳಲನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡರು.

ಕುಮಾರ್ :- ಇವರು ೩ನೇ ತರಗತಿ ಓದಿದ್ದು ಇವರೂ ಸಹ ಬಿಜಿಎಮ್‌ಎಲ್ ಮೈನ್ಸ್‌ನ ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಛಗಾರನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುತ್ತಿಗೆ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಚರಂಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಲಗಾಲಿಗೆ ರಾಡ್ ಬಿದ್ದು ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಫಲಕಾರಿಯಾಗದೆ ಬಲಗಾಲಿನ ಮಂಡಿಕೆಳಗೆ ರಕ್ತ ಚಲನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಪೂರ್ತಿ ಊದಿಕೊಂಡಿದೆ ಅಲ್ಲದೆ ನಿಂತು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೈನ್ಸ್ ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ೧೮೫ ಜನರನ್ನು ಮುನ್ಸಿಪಾಲಿಟಿಗೆ ವರ್ಗಾಹಿಸಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಹ ಒಬ್ಬವನಾಗಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದು ೭ ಮತ್ತು ೮ನೇ ತರಗತಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಿದಂತೆ ಒಟ್ಟು ೫ ಜನರೂ ನನ್ನನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸವಾದರೂ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಜೊತೆಯವರ ಜೊತೆ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸ ಮಆಡಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಜಾಸ್ತಿ ಹೊತ್ತು ಮಾಡಿದರೆ ಕಾಲು ಊತ ಬರುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಜೊತೆಯ ಕೆಲಸಗಾರರು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ನನಗೂ ಸಮಪಾಲು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ದಿನ ಕೆಲಸವಿದ್ದರೆ ಒಂದು ವಾರ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಕುರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಮನೆ ನಡೆಯುವುದು ಎಂದು ಕುಮಾರ್ ರವರು ತಮ್ಮ ಇವತ್ತಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಪ್ರಸಾದ್ :- ನಾನು ಸಹ ಪಿಟ್ ತೆಗಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ನಮಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರಾದರೂ ಬಂದು ಪಿಟ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕರೆದಾಗ ಕಾಲೋನಿಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸಗಾರರು ನನ್ನನ್ನೂ ಕರದುಕೊಂಡು ಹೋಗು, ನನ್ನನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು ಎಂದು ಪಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆ ಕೆಸಲದಿಂದ ಬರುವ ೨೦೦ ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಕೊಡುವುದು, ಎಲ್ಲರೂ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸವನ್ನೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಕೆಲವೊಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ನಾವು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಎಂದು ಜಗಳವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ :- ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಪಿಟ್ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ, ಬಂಗಾರಪೇಟೆ, ಬೇತ್‌ಮಂಗಲ, ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆಲ್ಲಾ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ, ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಊಟ ತಿಂಡಿ ಚಾರ್ಜು ಎಲ್ಲ ನಮ್ಮದೇ, ಪಿಟ್ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿ ಬರುವ ಹಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ಖರ್ಚುಗಳಿಗೆ ಹಣ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಇ ಕೆಲಸ ಮಡಬೇಕಾದ್ರೆ ಪಿಡ್ಸ್ ಬರುತ್ತೆ, ಎದೆಯೆಲ್ಲಾ ಉರಿಯುತ್ತದೆ, ಬಾರ ಎತುಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ದಿನದಲ್ಲಿ ಒಂದೋತ್ತಿನ ಉಟವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ ಎರಡು ಹೊತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ಯಾವ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರೂ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹೆಳುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಭು :- ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರಭು, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯವರು ಸಹ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಹಾಗೆಯೇ ಇದು ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರಿಂದ ನಮಗೂ ಬಂಧು ಈಗ ನಾನೂ ಸಹ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತಿದ್ದೇನೆ. ಎಷ್ಟು ದಿನ ಕೆಲಸ ಇರುತ್ತೆ ಅಂತ ಹೇಳಕ್ಕಗಲ್ಲ, ಒಂದು ದಿನ ಕೆಲಸ ಇದ್ದರೆ ಒಂದು ವಾರ ಕೆಲಸ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಹೋಗುವ ಸ್ಕೂಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಸೈಡ್‌ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಈ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಪಿಟ್ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವ ಜಾತಿಯವರ ಮಕ್ಕಳೆಂದು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ಎಲ್ಲರಂತೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಒಳ್ಳೆ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಇದೆ. ನಮಗೂ ಸಹ ಇ ಪಿಟ್ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿದೆ, ಸರ್ಕಾರ ಏನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಜಿಎಫ್‌ನಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಇ ಪಿಟ್ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಾರರು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಒಬ್ಬೋಬ್ಬರೇ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅಂತೋಣಿಯಮ್ಮ :- ೬೪ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿರುವ ಇವರು ಈ ಮುಂಚೆ ಮೈನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ರು. ಇವರೊಗೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಾ, ಇರುವುದು ಒಬ್ಬರೇ ಅಕ್ಕನವರು ಮಾತ್ರ. ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಥೈರಾಯಿಡ್ ಕಾಯಿಲೆಯಿದೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣದಾದ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಮಾರುವ ಗೂಡಂಗಡಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದರಿಂದ ಬರುವ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣದಲ್ಲಿ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ೨೫ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮೈನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಬಿಪಿ ಬಂದು ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಆಗಿ ಈಗ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಡೆದಾಡಲು ಅಹ ಆಗದೇ ಊರುಗೋಲು ಸಹಾಯದಿಂದ ನಡೆದಾಡುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಎಡ ಪಾರ್ಚು ಪೂರ್ತಿ ಸ್ವಾಧೀನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ರವಣಮ್ಮ :- ೫೭ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿರುವ ಇವರು ಮುನ್ಸಿಪಾಲಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ೪ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಬಿಪಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಹೊಡೆದು ನಡೆದಾಡಲು ಸಹ ಆಗದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುನ್ಸಿಪಾಲಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಪರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಇವರಿಗೆ ಮುನ್ಸಿಪಾಲಿಟಿ ಕಡೆಯಿಂದಾಗಲೀ ಯಾವುದೇ ಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಪಿಂಚಣಿಯೂ ಸಹ ಸಿಗದೇ ವಂಚಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಸುಶೀಲಮ್ಮ :- ೩೫ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿರುವ ಇವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಬಿದ್ದು ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಮುರಿದುಕೊಂಡು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ಗಂಡನಾಗಲೀ ಅನ್ಣನಾಗಲೀ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಾ, ಇದ್ದ ಅತ್ತೆಯವರು ಸಹ ಇತ್ತಿಚೇಗೆ ತಾನೇ ತೀರಿಕೊಂಡರು, ಗಂಡ ತೀರಿಕೊಂಡು ೪ ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ನನಗೆ ೧೮ ವರ್ಷದ ಒಬ್ಬ ಮಗನಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಸದಾ ಪಿಡ್ಸ್ ಬರುತ್ತದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಯಾರ ಸಹಾಯವೂ ಇಲ್ಲಾ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯರು ನನಗೆ ಆಗಾಗ ಊಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಕಂಡಂತಹ ಸತ್ಯಗಳು

೧.    ಬಾರತ ಸರ್ಕಾರ ೨೦೦೭ರಲ್ಲಿ ಮಲ ಹೊರುವ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂನ್ವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದರೂ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್. ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲೇ ೪೦೦ ಜನ ಮಲ ಹೊರುವವರು ಇನ್ನೂ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಅಂಶ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್‌ನ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳ ಹೋರಾಟ ಸಮಿತಿಯ ಪಧಾಧಿಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದಾಗ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್‌ನ ೧೭ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟೂ ಮಲ ಹೊರುವತ್ತಿರುವವರು ಇರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದು, ಇನ್ನೂ ಮಲ ಹೊರುತ್ತಿರುವ ಪದ್ದತಿ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್.ನಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವುದು ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ.

೨.    ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿ ಆಯೋಗದಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಎಸ್‌ಆರ್‌ಎಮ್‌ಎಸ್ ಯೋಜನೆ ಇದುವರೆಗೂ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್. ನಗರ ಸಭೆಯಾಗಲೀ ಅಥವಾ ತಾಲ್ಲೂಕು ಆಡಳಿತವಾಗಲೀ ಪರಿಹಾರ ಮತ್ತು ಪುನರ್ವಸತಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮಲ ಹೊರುತ್ತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಎಸ್‌ಆರ್‌ಎಮ್‌ಎಸ್ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು.

೩.    ಮಲ ಹೊರುತ್ತಿರುವವರ ಜೀವಿತಾವಧಿ ಕನಿಷ್ಠ ೪೦ ರಿಂದ ಗರಿಷ್ಠ ೪೫ ವರ್ಷಗಳು ಎಂಬ ಆಘಾತಕಾರಿ ಅಂಶ ಕಂಡು ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಬಾಧಿತಾರಗುವ ಮಹಿಳೆಯರು ವಿಧವೆಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

೪.    ಅಕಾಲಿಕಾ ಮರಣ ಹೊಂದುತ್ತಿರುವ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳ ಮಕ್ಕಳು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಲಾಗದೇ ತಾವೂ ಸಹ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡು ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಲ ಹೊರುವ ಕುಟುಂಬಗಳು ಅಶ್ಪೃಶ್ಯ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿಯ ಆದಿ ಆಂಧ್ರದ ಮಾದಿಗ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಒತ್ತಾಯಗಳು :-

೧.    ಸತ್ಯ ಶೋಧನೆ ಸಮಿತಿ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಸಂದರ್ಶಿಸಿದ ೯ ಜನರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ( ಎಲಿಶ್, ಕುಮಾರ್, ಪ್ರಭು, ಕುಟ್ಟಿ, ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಗೀತಾ, ಅಂತೋಣಿಯಮ್ಮ, ರವಣಮ್ಮ ಮತ್ತು ಸುಶೀಲಮ್ಮ) ತಕ್ಷಣವೇ ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರಸಭೆ ಬಾಕಿ ಕೊಡಬೇಕಾದ ೯ ತಿಂಗಳ ವೇತನವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೂ ಬಿಜಿಎಮ್‌ಎಲ್‌ನಿಂದ ವರ್ಗಾಹಿಸಿದ ೧೮೫ ಜನ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳಿಗೆ ೧೧ ತಿಂಗಳ ವೇತನದಲ್ಲಿ ೨೦೦೨ ರಲ್ಲಿ ಬರೀ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ವೇತನವನ್ನು ಪಾವತಿಸಿದ್ದು ಬಾಕಿ ೯ ತಿಂಗಳ ವೇತನವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಬೇಕು.

೨.    ಇತ್ತಿಚೇಗೆ ಮಲ ಹೊರುತ್ತಿದ್ದ ಜಿ.ಬಾಬು ೫-೪-೨೦೧೧ ರಂದು ಸತ್ತಿದ್ದು, ಇವರನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸಿರುವ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಾದ ಶ್ರೀಮತಿ ಗೀತಾ ರವರಿಗೆ ನಗರಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಕಂಪದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನೀಡಬೇಕು ಮತ್ತು ೪ ಜನ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಸಮಾಜ ಕಲ್ಯಾಣ ಇಲಾಖೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

೩.    ಮಲ ಹೊರುತ್ತಿರುವವರ ಸರಣಿ ಸಾವಿಗೆ ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರಸಭೆಯನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನಾಗಿಸಿ ೨೦೦೨ ರಿಂದ ಮರಣ ಹೊಂದಿದಂತಹ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಬೇಕು ಹಾಗೂ ಮರಣ ಹೊಂದಿದಂತಹ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಅನುಕಂಪದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಗರಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನೀಡಬೇಕು.

೪.    ಮಲ ಹೊರುತ್ತಿರುವಂತಹ ಕೆಲಸ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹಾನಿಯಾಗುವ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರಸಭೆ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹಾಗೂ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ತಾಲ್ಲೂಕು ಆಡಳಿತ ಪಿಂಚಣಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು ಹಾಗೂ ಸಫಾಯಿ ಕರ್ಮಚಾರಿ ಆಯೋಗದ ಮಾನದಂಡಗಳಂತೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

 

H’bag artist Imam & Binayak selected for int’l peace award

RANCHI: The noted artist-cum-campaigner fighting for preservation of tribal art and culture of Hazaribag, Bulu Imam, and human rights activist from Chhattisgarh, Binayak Sen, have been jointly selected to receive the Gandhi Foundation’s International Peace Award 2011.

The foundation’s executive committee unanimously decided to give its 2011 peace award to “the tribal people of India” selecting Imam and Sen to receive the award on behalf of tribal people in a ceremony in London later this year.

Confirming the selection, foundation’s trustee Omar Hayat, in an email sent to TOI, said Gandhi Foundation is giving this award “to the tribal people of India as it wants to highlight the importance of their culture and the damage being done by large corporations to these indigenous people’s habitat, way of life and livelihood and the rising level of violence occurring in these areas”.

“In asking Imam and Sen to receive the award on behalf of tribal people, the Gandhi Foundation wanted to acknowledge how both these men have dedicated their lives to the nonviolent struggle against the exploitation of the tribal people Sen through his work for their health and welfare and Imam in promoting their culture and through his ideas of intellectual satyagraha and resistance to mining operations,” it reads.

Imam expressed happiness, saying that he had a great sense of fulfilment. “The campaign I have undertaken since 25 years, though ignored by our government has been understood in its full capacity by the foundation,” he said.

Sen, however, refused to comment saying that he is yet to receive an official confirmation of the award.

His wife Ilina, who was instrumental in setting up of Chhattisgarh Mukti Morchas Shaheed Hospital, said, “We were aware of the nomination but have no idea about Sen’s name being selected for it.” The duo now affiliates to the elite club of people in which Sabana Azmi is the only Indian to bag the award in 2006. The Gandhi Foundation gives its annual peace award either to a group or individual for their contribution in raising standards of life of the deprived.

Not in Ramdev’s Ramlila Maidan, Human Rights Violated in North East

By– Pranjit Sarmah | Date– June 08, 2011 | Place- Bangalore

The incident at Ramlila Maidan of Delhi where the police attacked Ramdev and his supporters is being compared with the brutal Jallianwala bagh incident. One could already see media headlines such as ‘democracy has been killed by government’, ‘emergency like situation’, ‘Jallianwala Bagh like situation created by government’ and many more. In addition, the opposition has met The President of India demanding a special session to discuss the incident. Anna Hazare has declared to boycott the next meeting of Jan-Lokpal committee and sit once more for a symbolic protest fast. The amount of people’s displeasure is visible everywhere, including in different social networking sites such as Facebook.

The way the government hypocritically reacted at midnight to the people who were peacefully protesting against corruption, that too at the national capital in the presence of all television media should certainly be condemned by the people. This is certainly not the way a democratic government should react in one independent country.

However as we rise up to protest against this incident, we also realize there are far more and worse incidents of human rights violation and torture of innocents that takes place in the North East India.

  • If we were to ask of it is the first time Jallianwala bagh incident is repeated in independent India, people of North East would certainly answer in the negative. Whether it is the incident of blind students beaten by the police when they peacefully protested (July 2008 at Guwahati) or the countless rapes and killing of innocents by the army across the NE states (in the name of controlling insurgency), there is enough vengeance amongst the people here.
  • If a government could go upto this extent of human right violation within the national capital, could someone imagine upto what extent the human right have been violated in a faraway region like North East India, in the name of dominating insurgencies and protest? Even people who protest against this violation are tortured and dominated. Late Parag Kumar Das or Irom Sharmila being live examples.
  • There are many human right violations in the north eastern reason, which are much more brutal in magnitude compare to what happened in Ramlila Maidan. These never attract the attention of people of mainland India as these incidents get very limited coverage by national television media as well as national print media.
  • The government of Indian have not deployed army against the Maoist with the consideration that they (Maoists) are the own people of India. Then why this discrimination is for north-east alone?
  • Can people of North-East ignore the fact that a girl among them, Irom Sharmila is in fast for last 11 years for bringing human rights to the region by abolishing the in human Armed Forces Special Powers Act, 1958 (AFSPA).She was pained by one incident where 10 innocent civil INDIANs were shot dead by Indian army. (November 2, 2000 -Security forces fired and killed 10 innocent people waiting at a bus stop at Malom, about 15 km from Imphal, capital of Manipur). Were those 10 people killed in Manipur not citizens of India? Do they not deserve the human rights like any other citizen of independent India? Then, why are these innocent people suffering in the name of extremists? Many of these innocent civilians are farmers, villagers who have nothing to do with terrorism.

These are not just examples or exceptional questions. Every year, we see many Jallianwala Baghs happening here. Young girls are raped, elderly people are beaten-up, and Innocents were killed in custody. The government is purposefully using the brutal method of rapes; secrete killings, torture to innocent civilian as a tool to dominate insurgency in this region. The people of North East are accustomed with many Jallianwala Baghs like situation here. From the magnitude of human right violation the incident happened in Ramlila Maidan is very small one for people of this region.

Irom Sharmila too was a girl who wanted to live a happy life with her brothers, sisters and mother like you and me. Like everyone she too wanted to fall in love. She is someone who once liked to eat a lot. But it has been 11 years since she ate last time.

As a child, I loved eating. After finishing my own meal, I used to eat off others’ plates. My mother often scolded me for this. It is an irony that my struggle is related to food — though it’s about not eating. The night before I began to fast I bought two packets of cakes from a local bakery and ate all of them to fill my stomach. Then I vowed not to eat ever again. I surrendered myself to God.” –Irom Sharmilla [1]

She is a common girl like everyone, but with the difference that she was not able to bear the bloodshed, the pain and the torture on people, she was not able to ignore the voice coming from her soul to give a fight. She is not among those who can ignore the wrong happenings all around, but want to give a fight, not with arm but peacefully for all people of Manipur.

I was shocked to see the dead bodies. There was no means to stop further violations by the armed forces…. It (fast) is the most effective way because it is based on a spiritual fight… My fast is on behalf of the people of Manipur. This is not a personal battle, it is symbolic. It is a symbol of truth, love and peace,”-Irom Sharmilla [2]

If Gandhiji were alive today, he would have launched a movement against the AFSPA. My appeal to the citizens of the country is to join the struggle against AFSPA”-Irom Sharmilla, 3rd October, 2006, Rajghat [2]

Every sincere citizen of India is against corruption, it is not different in North-East too. People of North-East, mainly people of Assam are taking part in rallies and fasts against corruption. This is the time common people of India should support North East against the fight of human right violation in this region. All people living in North-East are Indian, those 10 persons who were shot dead in Manipur for which Irom Sharmila started her fast 11 years ago, are Indians too. The GoI is responsible to provide its every citizen the security of life and right to live with highest dignity of a human. The action against terrorism should be taken with a very organized and efficient manner. If government is deploying one special act, it should be applicable only to terrorist. The common innocent people should not be a victim of it. The common people should not be tortured and pained purposefully in the process of ending terrorism.

If we don’t want to encourage the fight for secessionism from India, but that can be completely ensured only when every person from the North Eastern region gets to live a life of dignity. Why do we need to take to a gun for everything? Do we, the people of North East not deserve anything without protest? Are we wrong because we want to see this region developed economically, socially? It is high time Government of India really thinks to end those reasons for which the people of this region are unhappy. This should happen at all layers and from the grass root level.

The north easterns are living in an emergency like situation for last two decades, democracy has been killed here many times, and Jallianwala Bagh of British rule has happened countless times. Will the voice and pain of Irom Sharmilla reach to those who have compared the incident of Ramlila Maidan with Jallianwala Bagh of British rule! Will they feel the pain of the people of this region who have become accustomed to seeing many Jallianwala Baghs every year!!

If the measures of human right are equal for North-East as in rest of India, then can we hope that those people will listen and will give support to the human rights of people of North East and to the fight of Irom Sharmila!

IIT’s stressed-out geeks opt for suicide solution

IIT’s stressed-out geeks opt for suicide solution

Management and counseling cells come under fire for failing to tackle spike in deaths

Sai Manish
Chennai

By the time Nitin Reddy’s door on the third floor of the Jamuna Hostel in IIT Madras was broken open by his friend after a frantic call from his father, it was too late. The 24-year-old’s limp body was hanging from the fan.

Barely hours before he cut his life short on 4 May, Nitin had made his intentions clear to his father and friends. “I tried hard but I lost,” wrote Nitin, lovingly called ‘Swamy’ by his friends, on his Facebook wall. He emailed his father A Lakashmana Murthy who works in DRDO and told him he was going to kill himself and what should be done with his possessions after he was gone. By the time Murthy, who works in New Delhi, alerted the local guardians in Chennai, it was all over.

On 2 May, Nitin, a final-year MTech (mechanical engineering) student was ordered to do another semester, which meant he could not pass out with his batchmates and faced the prospect of losing the lucrative job that he had landed at a Bengaluru-based software company.

Like the many bright sparks who fly out of IIT every year, Nitin was an adventure-loving geek. He had hugged a tree, loved someone he shouldn’t have, attended martial arts classes, feigned sickness, slept through an entire flight, performed on stage, ridden a horse, broken a bone, enjoyed his daily dose of World of Warcraft, cheered for Lionel Messi, disapproved of IIT’s skewed sex ratio, gatecrashed a party and anonymously donated to charity.

“Nitin was the core (coordinator) under whom I worked at the Centre of Innovation. He was always in the thick of action and was a person who would be up for a discussion any time during the budget meetings,” says hostel mate Sai Prasad. “Two nights before his suicide, he casually mentioned that he feared getting an extension and he could lose his job. But he did not look tense. It was just one of those pre-dinner talks about our personal lives that invariably get mingled with academics. But I didn’t really imagine that he would go this far.”

“He was just asked to serve one more semester,” says IIT director MS Ananth. “As a teacher, I have been shaken by his actions. Professors will always make performance demands and that is how students excel. We can’t run an institution where students have become so sensitive to pressure. We have to look at an individual’s personal history also to examine what made him end his life.”

The management’s attitude has not gone down too well with Nitin’s distraught father who has lodged a police complaint, moved the National Human Rights Commission and is demanding a broader inquiry.

“The management is trying to discredit my son. If he was depressed then we should have been informed by his professors or by the counseling cell,” says Murthy. “I want a probe into this. If it is my son’s fault, then I am ready to take the blame. But if it is the IIT’s fault then the professor who denied my son the opportunity to pass out with his batchmates in May should be suspended.”

It is surprising that despite having personal guides and a Guidance and Counseling Unit (GCU), the management is playing a blame game by invoking Nitin’s history of depression. It is also surprising that Nitin’s guide PV Mannivannan and the management waited until just a week before the last day of the term to tell Nitin that he would have to attend classes for one more semester.

Nitin had landed a plum job at a campus interview. Despite his low CGPA, he was looking to capitalise on the great opportunity and that’s when his professor burst his bubble. His employers were not willing to wait. And also at stake were the innumerable questions that prospective employers might ask about his extension. Moreover he was the only one in his department to have been asked to serve and that amplified his embarrassment. All this created immense psychological stress, which eventually made him take the extreme step.

The death is part of a shocking trend of a spike in suicides among final-year students across IITs. Nitin’s suicide is the third such death in IIT Madras in as many years. Other IITs are even more notorious for their unusually high rates of academically linked suicides.

IIT Kharagpur — called the “suicide hotspot” by students — saw as many three suicides between 23 April and 15 July 2009, and has since averaged one suicide a year. IIT Bombay has been rocked by almost one suicide every year with two suicides in 2007. IIT Roorkee witnessed its first suicide this year when a BTech student jumped to death from the eighth floor of his hostel.

The most notorious of the lot has been IIT Kanpur, which has seen eight suicides in the past five years. In face of these figures, the IIT managements have acted in a manner that even students term “stupid and bizarre”.

If IIT Madras has blamed Nitin for being “depressed”, a four-member committee appointed by IIT Kanpur after the death of final-year student Madhuri Sale last year made even more ridiculous suggestions to prevent suicides. After Madhuri hung herself in her hostel room, the committee comprising professors recommended removing all ceiling fans from hostel rooms and replacing them with pedestal fans. Among the other measures included reducing Internet speeds to curb “web addiction”, which was being touted as one of the main reasons for suicides. There was also a plan to limit the use of cell phones so that parents could not easily talk to their children and pressurise them and also abolish the concept of single rooms and make room sharing mandatory. The plan became the butt of all jokes among the students and invited ridicule from across the board.

Many complain that the GCUs serve no useful purpose. This flaw was bared prominently when IIT Bombay student Srikanth Malepulla, 21, hanged himself in his hostel room. Despite having a GCU that includes professors and professionals, he was not identified by the mentor system as “troubled and prone to suicide”.

“We keep an eye on students in the first year and monitor every move. When they enter the second year, most have formed their friend circle and we stop monitoring their personal lives actively. The GCU cannot be a peeping tom after that and plays a more passive role,” says Ananth.

However, psychologists believe that students and parents should be willing to shoulder the blame as well. “Parents are responsible for this too,” says psychologist Divyan Varghese. “They lower the stress threshold limit of their child due to high expectations. And many kill themselves because of the fear that their parents would not accept failure. The stress on an IITian is more than the stress outside in the real world.”

Tanuj Bansal, who passed out of IIT Delhi in 2007, has an interesting take on why an IITian is under immense duress. “The first two years are the most academically challenging in IIT. But many who come think, just by entering IIT, the battle has been won,” says Bansal. “Ironically, the first two years are the best time to have a good CGPA. Even though the third and fourth years are more relaxed, it is extremely hard to improve in the last two years if one has had low grades in the first two.

“I was in the placement cell and I saw the madness among the final-year students. Out of 1,200, we managed to place 900. But the remaining had to struggle because companies wouldn’t hire them due to low CGPAs. In Nitin’s case, he had low grades but got a good job offer. And then he was given an extension that jeopardised his employment. So it was a combination of stress and embarrassment that made him take the extreme step.”

Bansal’s point becomes even more relevant when seen in the light of Nitin’s outbursts on social networks. For instance, when he received an internship offer from a firm in Texas last year, Nitin wrote on Google Buzz, “Am going to the US for summer internship. All you 9 pointers – IN YOUR FACE”. That gives a rare insight into how Nitin felt about overachievers in a fiercely competitive environment.

“Every kid who comes here has stood first in his school. And in IIT, in a class of 50, somebody out of the No. 1s has to be No. 50. The competition is huge,” says Ananth.

Despite the blame games that ensue after every suicide, there has been no concerted effort at a scientific study of the suicide phenomena that has reached epidemic proportions across IITs. The management has been reluctant to discuss the issue with the Ministry of Human Resource Development. The ministry seems to be oblivious that every few months, stressed out IITians like Nitin are succumbing to a competitive culture that doesn’t afford them the opportunity to breathe easy.

It needs to wake up and conduct a study that transforms the culture of institutes that are producing brilliant engineers and entrepreneurs, but also mental wrecks.

Sai Manish is a Correspondent